Drop is iets typisch Nederlands. Niet dat er geen andere landen zijn waar bepaalde soorten drop verkrijgbaar zijn, maar het echte zwarte spul (van zout tot dubbel zout) is toch wel typisch Nederlands.
In al mijn jaren op zee en in het buitenland ben ik maar zeer sporadisch mensen tegengekomen die de smaak van Nederlandse drop waarderen. Meestal krijg je de meest verwrongen gezichtsuitdrukkingen te zien wanneer een nietsvermoedend slachtoffer zich waagt aan een dubbel zout dropje.
Het betekende dat mijn kleine voorraad drop in de afgelopen jaren altijd voldoende is geweest, zolang ik het maar verborgen hield voor medelanders.
Tot mijn grote schrik en enorme verbazing ligt de situatie hier in de woestijn wat anders. Ik werk hier in een team van zo’n 6 a 7 personen verdeeld over 4 nationaliteiten en er is maar 1 persoon die GEEN drop lust!!! Mijn doosje Stoof Peertjes was op binnen een week en de bodem van het doosje Grachtenpandjes is inmiddels ook in zicht. Het grote probleem is dat drop zo ongeveer het enige Nederlandse produkt is dat hier niet verkrijgbaar is. Stroopwafels, beschuit, hollandse champions, ontbijtkoek, je kunt het hier allemaal kopen, maar geen drop! Gelukkig reist mijn baas deze week naar Nederland en hij heeft beloofd de snel slinkende voorraad aan te sterken. Dat is pas dienend leiderschap!
Mocht iemand van jullie zich nu geinpireerd voelen om ook een zak drop te doneren dan stuur ik je graag mijn post adres, want drop komt door de douane.
donderdag 2 april 2009
woensdag 11 maart 2009
Zand Erover
Zand, Zand, Zand
Kennen jullie het liedje “Zand, zand, zand” van Herman van Veen? Dat speelde donderdag namelijk door mijn hoofd toen ik met mijn team ging barbecuen in de woestijn. Het waaide nogal, dus binnen de kortste keren had ik het gevoel dat er werkelijk overal zand zat, precies zoals Herman’s tekst het beschrijft. Vandaar denk ik dat het zo opeens kwam bovendrijven, want het is toch wel zo’n 30 jaar geleden dat ik naar de Wonderlijke Avonturen van herman en de Zes keek op TV.
Waar je ook kijkt
en waar je gaat
of de zon boven m'n hoofd
of in de verte staat
ik zie alleen maar zand
van hier,
tot aan de overkant
alleen maar zand
zand onder m'n nagels
zand op m'n benen
zand in m'n haren
zelfs tussen m'n tenen
zand in m'n oren
m'n ogen
m'n neus
zelfs wat in m'n mond
tussen m'n kiezen
het kriebelt
o wat kriebelt het
'k moet even niezen
Ik probeerde wat fotoos te nemen van de barbecue voorbereidingen, maar het resultaat leek meer op een poging “vuurtje stoken in een sneeuwstorm”. Ik kreeg bovendien het bange gevoel dat, als ik mijn camera nog langer zou blootstellen aan deze zandelementen, ook dat stukje techniek onherstelbaar beschadigd zou worden door de nietsontzienende vernietigende werking van die rondvliegende minuscule wapentjes van massa vernietiging! Want zo ben ik zand wel gaan zien hier!
Mijn auto is al twee weken in de garage omdat het zand de motor dusdanig heeft toegetakeld dat er een nieuw onderdeel uit Duitsland besteld moet worden. Vorige week woensdag hadden we hier een zandstorm en omdat we het klepje voor de ventilator in het keukenraam open hadden laten staan, ontstond er binnen de korste keren een mini-duin op het aanrecht. Ik ben ook zeer benieuwd hoe lang onze stofzakloze stofzuiger het uit gaat houden.
Naast al die ellende blijft een barbecue in de woestijn een heerlijk ontspannende gebeurtenis, want er raakt altijd wel een auto vast in het zand en er is niets spannender dan op een zak zitten achter een auto en dan vooruit getrokken worden over de duinen. Lekker eten (zand schuurt de maag) en vuurtje stoken en dan op je rug naar de sterrenhemel staren om de sterrenbeelden te identificeren. (“No donkey, that’s the moon”- Shrek) Reken maar dat ik over twee wken meega met de club die gaat kamperen! Laat ik mijn auto, stofzuiger en camera gewoon thuis. Zand erover!
dinsdag 11 november 2008
So You Wanna Go Back to Egypt?
Nou, ik wilde dus eigenlijk niet naar Egypte, want ik was net twee weken in Jemen geweest... maar nu ben ik er dan toch, dus dan kan ik er maar net zo goed even over schrijven.
Ik ben naar Alexandria gevlogen - een heel klein vliegveldje met een zeer oud gebouw. Het verbaasde me dat de lopende band het deed! Het verkrijgen van een visa verliep een beetje vreemd: ik moest mijn paspoort ij de douane achterlaten en doorlopen naar de bagageband ruimte alwaar zich een klein loketje bevond, de plaatselijke bank! Daar moest ik een visa kopen endaarna weer terug naar de douane. Ik had voor hetzelfde geld (als ik een illegale immigrant geweest was had ik gewoon doorgelopenen me in de massa Egyptenaren laten verdwijnen. Maar ik ben geen illegaaltje, ik ben een toerist, dus ik vrolijk weer terug naar de douane, die zo schappelijk was om met te helpen het visa stickertje in mijn paspoort te plakken. Weer een halve pagina vol. Mijn paspoort is nog 3 jaar geldig maar ik heb nog maar 7 pagina's over...
We werden opgpikt van het vliegveld door een groepje bekenden. Die hadden een busje met chaufeur gehuurd dus koffers op het dak geladen en wij het busje in. Het eerste half uur waren we druk bezig om de vliegen uit het busje te jagen. Onze gastheer en gastvrouw reden ons naar de eerste de beste (of liever gezegd 'enige' McDonalds op de weg van Alexandria naar Cairo. We hebben hun maar niet verteld dat we al bij de McDonalds op het vliegveld van Sharjah onbeten hadden) Ik heb voorlopig genoeg McD meals gehad! Twee op een dag is zoiets als een overdosis.
Op wegnaar de wadi waar het conferentie centrum zich bevindt viel het me op hoe groen Egypte is in vergelijking met de Emiraten. Zeer veel landbouw en her en der in de velden zie je torens van klei met enorme gaten erin. Dat zijn duiventillen. Heel typerend voor het landschap. Ook zag ik fabrieken waar ze bakstenen maken: met klei en stro, net zoals de afstammelingen van Jacob dat moesten doen... sommige methodes veranderen niet zoveel over de eeuwen!
Ik ben naar Alexandria gevlogen - een heel klein vliegveldje met een zeer oud gebouw. Het verbaasde me dat de lopende band het deed! Het verkrijgen van een visa verliep een beetje vreemd: ik moest mijn paspoort ij de douane achterlaten en doorlopen naar de bagageband ruimte alwaar zich een klein loketje bevond, de plaatselijke bank! Daar moest ik een visa kopen endaarna weer terug naar de douane. Ik had voor hetzelfde geld (als ik een illegale immigrant geweest was had ik gewoon doorgelopenen me in de massa Egyptenaren laten verdwijnen. Maar ik ben geen illegaaltje, ik ben een toerist, dus ik vrolijk weer terug naar de douane, die zo schappelijk was om met te helpen het visa stickertje in mijn paspoort te plakken. Weer een halve pagina vol. Mijn paspoort is nog 3 jaar geldig maar ik heb nog maar 7 pagina's over...
We werden opgpikt van het vliegveld door een groepje bekenden. Die hadden een busje met chaufeur gehuurd dus koffers op het dak geladen en wij het busje in. Het eerste half uur waren we druk bezig om de vliegen uit het busje te jagen. Onze gastheer en gastvrouw reden ons naar de eerste de beste (of liever gezegd 'enige' McDonalds op de weg van Alexandria naar Cairo. We hebben hun maar niet verteld dat we al bij de McDonalds op het vliegveld van Sharjah onbeten hadden) Ik heb voorlopig genoeg McD meals gehad! Twee op een dag is zoiets als een overdosis.
Op wegnaar de wadi waar het conferentie centrum zich bevindt viel het me op hoe groen Egypte is in vergelijking met de Emiraten. Zeer veel landbouw en her en der in de velden zie je torens van klei met enorme gaten erin. Dat zijn duiventillen. Heel typerend voor het landschap. Ook zag ik fabrieken waar ze bakstenen maken: met klei en stro, net zoals de afstammelingen van Jacob dat moesten doen... sommige methodes veranderen niet zoveel over de eeuwen!
dinsdag 30 september 2008
Met Ramadan dan...
- staat het leven hier op zijn kop: 's nachts wordt er gegetenen gaat men naar de winkelcentra voor vertier. Overdag wordt er 's morgens een beetje werk verricht met opgewekte tegenzin en na 12 uur sluit alles. Voor belangrijke zaken en reparaties moet je gewoon even een maandje wachten.
- begint de koopzucht drie dagen voor het begin van Ramadan. Echt alles en iedereen is dan in de supermarkten te vinden en slaat in alsof de komende maand in schuilkelders moet worden doorgebracht. Hoezo koopkracht-krisis? Hier niet! Maar ik weet nu wel waarom de huisbaas zo gebrand was op de betaling van de jaar-huur die dag voor Ramadan begon!
- gaat men de hele maand door met inkopen doen.
- klagen veel mensen dat ze teveel eten en worden er zelfs mensen in ziekenhuizen opgenomen met klachten veroorzaakt door over-eten.
- besteden toegewijde moslims een deel van de dag om de Koran te lezen. (mijn voormalige buurvrouw o.a.)
- wordt er in de moskeeen uit de Koran gelezen en daar kun je volop van meegenieten doordat de luidsprekers op de minaretten op z'n hardst staan.
- hoor je islamietische praise-muziek in de supermarkten.
- moet je je niet op de weg begeven vlak voor zonsondergang, want dan haasten de mensen zich naar huis of restaurant voor het Iftar-maal om hun vasten te breken. De meeste mensen hebben dan echt haast en zijn bovendien enorm sjagerijnig na een dag vasten en dat levert zeer gevaarlijke situaties op.
- kun je het beste tijdens de Iftar je boodschappen doen want dan is er dus geen hond op straat.
Ik ben blij dat het voorbij is en zie er naar uit om bij de buren en mijn voormalige buurvrouw op bezoek te gaan tijdens de komende feestdagen.
- begint de koopzucht drie dagen voor het begin van Ramadan. Echt alles en iedereen is dan in de supermarkten te vinden en slaat in alsof de komende maand in schuilkelders moet worden doorgebracht. Hoezo koopkracht-krisis? Hier niet! Maar ik weet nu wel waarom de huisbaas zo gebrand was op de betaling van de jaar-huur die dag voor Ramadan begon!
- gaat men de hele maand door met inkopen doen.
- klagen veel mensen dat ze teveel eten en worden er zelfs mensen in ziekenhuizen opgenomen met klachten veroorzaakt door over-eten.
- besteden toegewijde moslims een deel van de dag om de Koran te lezen. (mijn voormalige buurvrouw o.a.)
- wordt er in de moskeeen uit de Koran gelezen en daar kun je volop van meegenieten doordat de luidsprekers op de minaretten op z'n hardst staan.
- hoor je islamietische praise-muziek in de supermarkten.
- moet je je niet op de weg begeven vlak voor zonsondergang, want dan haasten de mensen zich naar huis of restaurant voor het Iftar-maal om hun vasten te breken. De meeste mensen hebben dan echt haast en zijn bovendien enorm sjagerijnig na een dag vasten en dat levert zeer gevaarlijke situaties op.
- kun je het beste tijdens de Iftar je boodschappen doen want dan is er dus geen hond op straat.
Ik ben blij dat het voorbij is en zie er naar uit om bij de buren en mijn voormalige buurvrouw op bezoek te gaan tijdens de komende feestdagen.
zaterdag 13 september 2008
Neem alsjeblieft een foto!
Een ‘familie-kreet’… ik geloof geintroduceerd tijdens een vakantie in Frankrijk. Dat doet er verder niet toe, maar die kreet kwam een paar dagen geleden plotseling boven water (bijna letterlijk) bij mij. Het heeft alles te maken met mijn terugkomst hier in Al Ain.
Dat was op een vrijdag morgen om 08.30 na een nachtvlucht zonder veel slaap, dus meteen maar een bed in gedoken en geslapen tot een uur of 13.00. Ik had aan het begin van de maand al mijn spullen daar al gedropt maar had nog niet in het huis geslapen dus alles was een beetje nieuw voor me. Het huis was stoffig na drie maanden zonder bewoners en mijn drie volle koffers stonden braaf te wachten om geleegd te worden. De rest van de dag wilde ik gebruiken om het huis schoon te maken maar er kwamen maar een paar druppels water uit iedere kraan. Net genoeg om de koelkast schoon te schrobben want die hadden ze uit en dicht gedaan en dat levert een heleboel schimmel op. Na een paar uur was de koelkast schoon maar het water op. Dan me maar op iets anders richten, dacht ik en ben de auto ingestapt om vrienden te gaan bezoeken, o.a. de familie in wiens huis ik de voorafgaande maanden had gewoond.
De volgende dag, zaterdag had ik nogsteeds geen water dus heb ik me gestort op boodschappen doen. Dat dat een hele belevenis is op zaterdag en 2 dagen voor het begin van Ramadan is een heel ander verhaal wat ik de komende week nog wel eens uit de doeken zal doen.
De volgende dag, zondag, is als de maandag in Nederland, de start van de werkweek. En in dit geval ook de start na ons zomerseizoen. De leiders hadden drie dagen gepland om allerelei zaken te bespreken zodat we van elkaar weten waar we mee bezig zijn en onze neuzen (en harten) dezelfde kant op staan. Het waren voor mij drie enorm zinvolle dagen, maar ook wel wat hectisch. Op zondagmiddag hadden we een siesta pauze en aangezien ik redelijk dicht bij het kantoor woon dacht ik even op en neer te gaan om het lek in de waterpijp te repareren. Ik had namenlijk ontdekt dat er een gaatje zat in de rubberen slang naar de water tank (die buiten staat) en vermoedde dat dat de reden was voor het water tekort. Ik ging de slang te lijf met duct-tape, maar terwijl ik dat deed schoot de slang los en kreeg ik een hele hoos water over me heen. De waterslang is namenlijk van de gemeente en van ‘s morgens 8 to ’s middags 3 staat daar druk op zodat je je tank bij huis kunt vullen. Die druk stond er dus nog op en terwijl ik de slang weer op de tank probeerde te bevestigen werd ik alsmaar natter. Met mijn beperkte technisch vernuft vond ik de hendel om het water in de tank te laten en met de duct tape kon ik min of meer de slang weer aan de tank bevestigen. Terwijl ik daarmee bezig was (en beeld je gerust in dat ik er tegen die tijd als een verzopen katje uit zag) kwam er een oude grijs bebaarde Emiraat aan struinen die mij met luidde stem in het Arabisch vanalles probeerde duidelijk te maken. Ik begreep er dus niets van maar gelukkig kwam er een buurjongen aan die kon vertalen. Het bleek de huisbaas te zijn die zijn huur kwam innen.
Op dat moment schoot dus die zin door mijn hoofd: “Neem alsjeblieft een foto!!!” Ik stond daar drijfnat vreselijk mijn best te doen de watervloed te keren en de bejaarde huisbaas stond mij in het Arabisch zo’n beetje de huid vol te schelden met een zwaar bedremmelde buurjongen langzij.
Ik heb uit pure noodzaak en ellende de eerste de beste mensen gebeld die mij te binnen schoten en die boden allemaal hun bijstand. De huisbaas werd over de telefoon in het Arabisch verzekerd dat hij zijn geld vandaag nog zou zien en ik kreeg het telefoon nummer van het electriciteits en water bedrijf voor spoedgevallen. Inmiddels was de watertank vol dus de druk op de slang verhoogde en die schoot dus weer los. Er restte mij niets meer dan de slang op de grond te leggen en zodoende zag ik voor het huis en in de straat (zandweg!) kleine wadi (beek) ontstaan.
Daar kwam de overbuurman op af. Ook een Pakistani, van in de 60. Hij sprak een klein beetje Engels en maakte mij duidelijk dat hij alles wel zou regelen. Diezelfde avond stond er een loodgieter op de stoep…wel, in de beek, en die repareerde de waterslang in no-time. Hij konstateerde echter ook dat de waterpomp stuk was en er een nieuwe moest komen. Bovendien was er een kontakt doos in het huis doorgebrand die er voor zorgt dat de waterpomp het water vanuit de buitentank naar de tank op het dak pompt. Kun je ’t nog volgen? Ik nauwelijks dus ik ben vies mijn bed ingestapt en dacht, morgen is er weer een dag.
De eerste dag van Ramadan wel te verstaan. Mijn vriendelijke buurman belde me ’s middags op om te zeggen dat hij ’s avonds de nieuwe pomp zou regelen. ’s Avonds blede hij mij vanuit de winkel om te weten of ik het eens was met de prijs en een uur later stond hij opde stoep met een nieuwe pomp en de loodgieter. Tegen een uur of elf was alles klaar: de pomp geinstalleerd en de kontakt doos vernieuwd – ik had weer water in huis!
De volgende avond heb ik bij de buren aangeklopt met een envelop vol geld voor de pomp en een enorme trommel koekjes voor vrouw en kinderen, als dank voor de geboden burenhulp. Wat blijkt, de man is getrouwd met een Filipijnse die heel goed Engels spreekt en ze hebben een hele rij kinderen, die ook allemaal Engels leren, dus ik heb het idee dat ik daar nog wel eens vaker aan zal kloppen.
Dat was op een vrijdag morgen om 08.30 na een nachtvlucht zonder veel slaap, dus meteen maar een bed in gedoken en geslapen tot een uur of 13.00. Ik had aan het begin van de maand al mijn spullen daar al gedropt maar had nog niet in het huis geslapen dus alles was een beetje nieuw voor me. Het huis was stoffig na drie maanden zonder bewoners en mijn drie volle koffers stonden braaf te wachten om geleegd te worden. De rest van de dag wilde ik gebruiken om het huis schoon te maken maar er kwamen maar een paar druppels water uit iedere kraan. Net genoeg om de koelkast schoon te schrobben want die hadden ze uit en dicht gedaan en dat levert een heleboel schimmel op. Na een paar uur was de koelkast schoon maar het water op. Dan me maar op iets anders richten, dacht ik en ben de auto ingestapt om vrienden te gaan bezoeken, o.a. de familie in wiens huis ik de voorafgaande maanden had gewoond.
De volgende dag, zaterdag had ik nogsteeds geen water dus heb ik me gestort op boodschappen doen. Dat dat een hele belevenis is op zaterdag en 2 dagen voor het begin van Ramadan is een heel ander verhaal wat ik de komende week nog wel eens uit de doeken zal doen.
De volgende dag, zondag, is als de maandag in Nederland, de start van de werkweek. En in dit geval ook de start na ons zomerseizoen. De leiders hadden drie dagen gepland om allerelei zaken te bespreken zodat we van elkaar weten waar we mee bezig zijn en onze neuzen (en harten) dezelfde kant op staan. Het waren voor mij drie enorm zinvolle dagen, maar ook wel wat hectisch. Op zondagmiddag hadden we een siesta pauze en aangezien ik redelijk dicht bij het kantoor woon dacht ik even op en neer te gaan om het lek in de waterpijp te repareren. Ik had namenlijk ontdekt dat er een gaatje zat in de rubberen slang naar de water tank (die buiten staat) en vermoedde dat dat de reden was voor het water tekort. Ik ging de slang te lijf met duct-tape, maar terwijl ik dat deed schoot de slang los en kreeg ik een hele hoos water over me heen. De waterslang is namenlijk van de gemeente en van ‘s morgens 8 to ’s middags 3 staat daar druk op zodat je je tank bij huis kunt vullen. Die druk stond er dus nog op en terwijl ik de slang weer op de tank probeerde te bevestigen werd ik alsmaar natter. Met mijn beperkte technisch vernuft vond ik de hendel om het water in de tank te laten en met de duct tape kon ik min of meer de slang weer aan de tank bevestigen. Terwijl ik daarmee bezig was (en beeld je gerust in dat ik er tegen die tijd als een verzopen katje uit zag) kwam er een oude grijs bebaarde Emiraat aan struinen die mij met luidde stem in het Arabisch vanalles probeerde duidelijk te maken. Ik begreep er dus niets van maar gelukkig kwam er een buurjongen aan die kon vertalen. Het bleek de huisbaas te zijn die zijn huur kwam innen.
Op dat moment schoot dus die zin door mijn hoofd: “Neem alsjeblieft een foto!!!” Ik stond daar drijfnat vreselijk mijn best te doen de watervloed te keren en de bejaarde huisbaas stond mij in het Arabisch zo’n beetje de huid vol te schelden met een zwaar bedremmelde buurjongen langzij.
Ik heb uit pure noodzaak en ellende de eerste de beste mensen gebeld die mij te binnen schoten en die boden allemaal hun bijstand. De huisbaas werd over de telefoon in het Arabisch verzekerd dat hij zijn geld vandaag nog zou zien en ik kreeg het telefoon nummer van het electriciteits en water bedrijf voor spoedgevallen. Inmiddels was de watertank vol dus de druk op de slang verhoogde en die schoot dus weer los. Er restte mij niets meer dan de slang op de grond te leggen en zodoende zag ik voor het huis en in de straat (zandweg!) kleine wadi (beek) ontstaan.
Daar kwam de overbuurman op af. Ook een Pakistani, van in de 60. Hij sprak een klein beetje Engels en maakte mij duidelijk dat hij alles wel zou regelen. Diezelfde avond stond er een loodgieter op de stoep…wel, in de beek, en die repareerde de waterslang in no-time. Hij konstateerde echter ook dat de waterpomp stuk was en er een nieuwe moest komen. Bovendien was er een kontakt doos in het huis doorgebrand die er voor zorgt dat de waterpomp het water vanuit de buitentank naar de tank op het dak pompt. Kun je ’t nog volgen? Ik nauwelijks dus ik ben vies mijn bed ingestapt en dacht, morgen is er weer een dag.
De eerste dag van Ramadan wel te verstaan. Mijn vriendelijke buurman belde me ’s middags op om te zeggen dat hij ’s avonds de nieuwe pomp zou regelen. ’s Avonds blede hij mij vanuit de winkel om te weten of ik het eens was met de prijs en een uur later stond hij opde stoep met een nieuwe pomp en de loodgieter. Tegen een uur of elf was alles klaar: de pomp geinstalleerd en de kontakt doos vernieuwd – ik had weer water in huis!
De volgende avond heb ik bij de buren aangeklopt met een envelop vol geld voor de pomp en een enorme trommel koekjes voor vrouw en kinderen, als dank voor de geboden burenhulp. Wat blijkt, de man is getrouwd met een Filipijnse die heel goed Engels spreekt en ze hebben een hele rij kinderen, die ook allemaal Engels leren, dus ik heb het idee dat ik daar nog wel eens vaker aan zal kloppen.
woensdag 16 juli 2008
Wat staat daar nou?
Soms kom je hier in de VAE borden of mededelingen tegen die je leest en dan denkt...hmmm Engels is duidelijk niet hun moedertaal.
Zo staat er langs de snelweg van Al Ain naar Abu Dhabi een verkeersboord met de mededeling: "beware of road surprises" (kijk uit voor verrassingen op de weg) - wat je je daar allemaal niet bij voor kan stellen... (laat me maar weten door een reaktie te schrijven - de beste inzending wint een prijs)
Vorige week was ik in een enorm winkelcentrum in Dubai en op de toegangsdeur hing een A4-tje met daarop deze mededeling "Dear user, Please use this door" (Beste gebruiker, deze deur gebruiken aub). Wat is er gebeurd dat ze zo'n mededeling op de deur moeten plakken? Weigerde het winkelende publiek die deur te gebruiken en veroorzaakten ze daardoor opstoppingen? Loopt Jan en Alleman (of 'Ahmed en Co')dwars door de ruiten in plaats van de deur te gebruiken? Een waar retail-raadsel!
Langs de weg van Al Ain naar Dubai staat een bord waarop de gemeetne Al Ain het volgende vol trots aankondigt: "Pioneers in supporting and helping Aids". (Voorlopers in het ondersteunen en helpen van Aids)Niet iets waar ik zelf zo trots op zou zijn. Het woord 'prevention' (voorkomen van) paste waarschijnlijk niet meer op het bord.
Nog zo'n tegenstrijdigheid: Bij de grenspost tussen de VAE en Oman hier in Al Ain staat een enorm groot bord "A salaam alaikum - Peace Be With You" (Vrede zij met u). De lokatie: pal achter een hekwerk van prikkeldraad... daar had ik graag een foto van willen nemen, maar fotograferen bij grensposten is nooit een strak plan wil je de lieve vrede bewaren.
Mocht je dus leraar of lerares Engels zijn: er is hier nog genoeg werk te doen en we hebben jullie meer dan ooit nodig, niet alleen om de beheersing van de Engelse taal hier op te krikken.
Zo staat er langs de snelweg van Al Ain naar Abu Dhabi een verkeersboord met de mededeling: "beware of road surprises" (kijk uit voor verrassingen op de weg) - wat je je daar allemaal niet bij voor kan stellen... (laat me maar weten door een reaktie te schrijven - de beste inzending wint een prijs)
Vorige week was ik in een enorm winkelcentrum in Dubai en op de toegangsdeur hing een A4-tje met daarop deze mededeling "Dear user, Please use this door" (Beste gebruiker, deze deur gebruiken aub). Wat is er gebeurd dat ze zo'n mededeling op de deur moeten plakken? Weigerde het winkelende publiek die deur te gebruiken en veroorzaakten ze daardoor opstoppingen? Loopt Jan en Alleman (of 'Ahmed en Co')dwars door de ruiten in plaats van de deur te gebruiken? Een waar retail-raadsel!
Langs de weg van Al Ain naar Dubai staat een bord waarop de gemeetne Al Ain het volgende vol trots aankondigt: "Pioneers in supporting and helping Aids". (Voorlopers in het ondersteunen en helpen van Aids)Niet iets waar ik zelf zo trots op zou zijn. Het woord 'prevention' (voorkomen van) paste waarschijnlijk niet meer op het bord.
Nog zo'n tegenstrijdigheid: Bij de grenspost tussen de VAE en Oman hier in Al Ain staat een enorm groot bord "A salaam alaikum - Peace Be With You" (Vrede zij met u). De lokatie: pal achter een hekwerk van prikkeldraad... daar had ik graag een foto van willen nemen, maar fotograferen bij grensposten is nooit een strak plan wil je de lieve vrede bewaren.
Mocht je dus leraar of lerares Engels zijn: er is hier nog genoeg werk te doen en we hebben jullie meer dan ooit nodig, niet alleen om de beheersing van de Engelse taal hier op te krikken.
maandag 14 juli 2008
Kip is geen vlees!
Sorry maar het gaat dit keer weer over eten: het is nu eenmaal een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven en de cultuur hier. Jullie kennen vast wel de Nederlandse reklame met de slogan "Kip, het meest veelzijdige stukje vlees!" (de melodie zit nu waarschijnlijk voor de rest van de dag in je hoofd)
Die vlieger gaat niet altijd op in andere culturen. Ik ga hier nogal veel om met Zuid-Afrikaners en dat zijn echt 'die-hard' carnivoren, volledig verslaafd aan de 'braai' (bbq). Als er geen vlees bij de maaltijd zit hebben ze niet echt gegeten - dat niveau. Voor hen is kip eigenlijk geen vlees, het is gewogen en te licht bevonden. Kalkoen behoort ook tot die categorie van 'te licht van kleur en smaak om vlees te heten'. Jammer voor die beesten maar ze liggen eruit.
Nu kreeg ik net een telefoontje van de huisbaas, een Emirati. Hij heeft geregeld dat het plafond in de keuken na een lekkage vier maanden geleden nu eindelijk onder handen genomen wordt. De schilder is hier dus ik kan het huis niet uit. De huisbaas is daarom zo vriendelijk om lunch te komen brengen! Hij belde vanuit het restaurant met de vraag: "Do you want chicken or meat? (wil je kip of vlees?)" Dus in zijn boek is kip ook al geen vlees! Hier gedt dus vanaf nu de slogan: Kip het meest gediscrimineerde stukje vlees.
Die vlieger gaat niet altijd op in andere culturen. Ik ga hier nogal veel om met Zuid-Afrikaners en dat zijn echt 'die-hard' carnivoren, volledig verslaafd aan de 'braai' (bbq). Als er geen vlees bij de maaltijd zit hebben ze niet echt gegeten - dat niveau. Voor hen is kip eigenlijk geen vlees, het is gewogen en te licht bevonden. Kalkoen behoort ook tot die categorie van 'te licht van kleur en smaak om vlees te heten'. Jammer voor die beesten maar ze liggen eruit.
Nu kreeg ik net een telefoontje van de huisbaas, een Emirati. Hij heeft geregeld dat het plafond in de keuken na een lekkage vier maanden geleden nu eindelijk onder handen genomen wordt. De schilder is hier dus ik kan het huis niet uit. De huisbaas is daarom zo vriendelijk om lunch te komen brengen! Hij belde vanuit het restaurant met de vraag: "Do you want chicken or meat? (wil je kip of vlees?)" Dus in zijn boek is kip ook al geen vlees! Hier gedt dus vanaf nu de slogan: Kip het meest gediscrimineerde stukje vlees.
zaterdag 14 juni 2008
Nog wat Briyani?
Emirati zijn enorm gastvrije mensen, overweldigend zelfs, maar tegelijkertijd is het ook een 'voor-wat-hoort-wat' cultuur, dus voor je het weet bevindt je je in een oneindige spiraal van 'ik ontvang een pan briyani van jou dus moet ik diezelfde pan met iets anders erin weer terug geven'. Hoe ben ik in zo'n situatie beland? Door stroopwafels!
Anna, de vrouw die hier dus eigenlijk woont maar nu voor een paar maanden met haar gezin in Australie is om te bevallen van hun derde kind, vroeg mij of ik het email adres van de buurvrouw kon vragen zodat ze haar kon laten weten als de baby is geboren. Ik klopte dus aan bij de buurvrouw, maar had nog 1 pak stroopwafels over en bedacht spontaan dat ze het misschien wel leuk en lekker zou vinden, zo'n Nederlandse specialiteit. Dat heb ik dus geweten. Toen begon de Briyani invasie. Die eerste pan was dus als dank voor de stroopwafels en ik had 'm bewust leeg weer terug gegeven want ik dacht 'nu staan we toch gelijk'... Maar ja de week erna werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van haar 2-jarige dochtertje en twee dagen later werd er weer op de deur geklopt en kreeg ik weer een pan briyani toegereikt. Nu kon ik die pan nog verklaren voor het feit dat ik naar die verjaardag was gekomen met een kadootje en bovendien had ik de tuintafel uitgeleend voor het feestgebeuren. Dus dacht ik, geen probleem, we staan nogsteeds gelijk... maar nu werd er twee dagen geleden weer op de deur geklopt en werd mij pan nummer 3 overhandigd... en die kan ik dus niet verklaren.
Voor de nieuwsgierigen onder u: briyani is een rijstgerecht met safraan, kardemom, peperkorrels en nog een aantal niet nader geidentificeerde specerijen. Je kunt het met kip eten of garnalen of wat dan ook. De buurvrouw is gespecialiseerd in kip-briyani en ik heb nu zo'n 3 maaltijden in de vriezer liggen.
Anyway, ik kan niet koken dus ik kan het hun niet aan doen om de pan vol terug te brengen, tenzij ik ze verslaafd kan maken aan komkommerprak :-) Maar ik heb het eigenlijk niet zo op die 'voor-wat-hoort-wat' cultuur. Je geeft iets aan iemand omdat je dat graag wilt en daarvoor hoef je niks terug te ontvangen - onvoorwaardelijk geven - ik denk dat dat een Bijbels principe is. Maar ja, als je je dus in een andere cultuur begeeft dan kom je direct in een spanningsveld terecht: in hoeverre pas je je aan aan een cultuur of hou je vast aan je eigen overtuigingen? Wat communiceer je ermee, wat bereik je ermee? Zoveel vragen en dat allemaal vanwege dat pakje stroopwafels!
Anna, de vrouw die hier dus eigenlijk woont maar nu voor een paar maanden met haar gezin in Australie is om te bevallen van hun derde kind, vroeg mij of ik het email adres van de buurvrouw kon vragen zodat ze haar kon laten weten als de baby is geboren. Ik klopte dus aan bij de buurvrouw, maar had nog 1 pak stroopwafels over en bedacht spontaan dat ze het misschien wel leuk en lekker zou vinden, zo'n Nederlandse specialiteit. Dat heb ik dus geweten. Toen begon de Briyani invasie. Die eerste pan was dus als dank voor de stroopwafels en ik had 'm bewust leeg weer terug gegeven want ik dacht 'nu staan we toch gelijk'... Maar ja de week erna werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van haar 2-jarige dochtertje en twee dagen later werd er weer op de deur geklopt en kreeg ik weer een pan briyani toegereikt. Nu kon ik die pan nog verklaren voor het feit dat ik naar die verjaardag was gekomen met een kadootje en bovendien had ik de tuintafel uitgeleend voor het feestgebeuren. Dus dacht ik, geen probleem, we staan nogsteeds gelijk... maar nu werd er twee dagen geleden weer op de deur geklopt en werd mij pan nummer 3 overhandigd... en die kan ik dus niet verklaren.
Voor de nieuwsgierigen onder u: briyani is een rijstgerecht met safraan, kardemom, peperkorrels en nog een aantal niet nader geidentificeerde specerijen. Je kunt het met kip eten of garnalen of wat dan ook. De buurvrouw is gespecialiseerd in kip-briyani en ik heb nu zo'n 3 maaltijden in de vriezer liggen.
Anyway, ik kan niet koken dus ik kan het hun niet aan doen om de pan vol terug te brengen, tenzij ik ze verslaafd kan maken aan komkommerprak :-) Maar ik heb het eigenlijk niet zo op die 'voor-wat-hoort-wat' cultuur. Je geeft iets aan iemand omdat je dat graag wilt en daarvoor hoef je niks terug te ontvangen - onvoorwaardelijk geven - ik denk dat dat een Bijbels principe is. Maar ja, als je je dus in een andere cultuur begeeft dan kom je direct in een spanningsveld terecht: in hoeverre pas je je aan aan een cultuur of hou je vast aan je eigen overtuigingen? Wat communiceer je ermee, wat bereik je ermee? Zoveel vragen en dat allemaal vanwege dat pakje stroopwafels!
zaterdag 7 juni 2008
Afwijkend Juichgedrag
Of je nu voor of tegen de Olympische Spelen in Beijing bent – ik ga kijken! Al was het alleen maar om te zien hoe het Chineze publiek zich zal gedragen, want wat de Chinezen nu toch weer verzonnen hebben, daar is The Wave echt niks bij!
Ik las in het ND dat de Chinese “Autoriteit voor Goede Manieren” in samenwerking met het Ministerie van Onderwijs, de olympische organisatoren en de staats tv CCTV, vier officiele strijdkreten heeft bedacht die het Chinese publiek mogen/moeten (?) gebruiken “opdat toeschouwers beleefd en verenigd zullen zijn in het aanmoedigen van de atleten” . De kreten worden er de komende twee maanden ingestampt bij de bevolking, volgens het ND, door lessen op scholen en via de staats televisie – gezellig avondje voor de buis kreten oefenen!
Dit is wat ze te wachten staat: Als eerste: twee keer klappen en ' ao yun !' roepen, Chinees voor 'Olympische Spelen!'. ,,Dat betekent dat we alle buitenlanders welkom heten'', leggen de bedenkers uit. Tweede gebaar: twee duimen de lucht in steken, armen strekken en ' jia you !' schreeuwen (hup, hup!). Motivering: ,,Dit laat zien dat mensen van de hele wereld bijeen zijn onder de olympische vlag.'' Derde kreet is simpelweg 'China!', voorafgegaan door twee keer klappen. Als vierde is goedgekeurd: armen gestrekt, handen gebald in een vuist en weer ' jia you !' roepen.
Hoe valt zoiets in goede banen t eleiden? Nou, er zijn 448 officiele cheerleaders aangesteld die tijdens de spelen het publiek in de stadions zullen leiden in het uitroepen van die vier officele kreten. Of er ook opgetreden wordt tegen mensen met afwijkend juichgedrag werd niet meegedeeld….
Ik ben dus zwaar benieuwd hoe dat gaat uitpakken daar in Beijing. Het fascineert me! Wij Nederlanders hebben het niet zo op dat collectief voorgeschreven gedrag. Sterker nog, we gaan er vrijwel collectief prat op dat we er allergisch voor zijn!
Ik las in het ND dat de Chinese “Autoriteit voor Goede Manieren” in samenwerking met het Ministerie van Onderwijs, de olympische organisatoren en de staats tv CCTV, vier officiele strijdkreten heeft bedacht die het Chinese publiek mogen/moeten (?) gebruiken “opdat toeschouwers beleefd en verenigd zullen zijn in het aanmoedigen van de atleten” . De kreten worden er de komende twee maanden ingestampt bij de bevolking, volgens het ND, door lessen op scholen en via de staats televisie – gezellig avondje voor de buis kreten oefenen!
Dit is wat ze te wachten staat: Als eerste: twee keer klappen en ' ao yun !' roepen, Chinees voor 'Olympische Spelen!'. ,,Dat betekent dat we alle buitenlanders welkom heten'', leggen de bedenkers uit. Tweede gebaar: twee duimen de lucht in steken, armen strekken en ' jia you !' schreeuwen (hup, hup!). Motivering: ,,Dit laat zien dat mensen van de hele wereld bijeen zijn onder de olympische vlag.'' Derde kreet is simpelweg 'China!', voorafgegaan door twee keer klappen. Als vierde is goedgekeurd: armen gestrekt, handen gebald in een vuist en weer ' jia you !' roepen.
Hoe valt zoiets in goede banen t eleiden? Nou, er zijn 448 officiele cheerleaders aangesteld die tijdens de spelen het publiek in de stadions zullen leiden in het uitroepen van die vier officele kreten. Of er ook opgetreden wordt tegen mensen met afwijkend juichgedrag werd niet meegedeeld….
Ik ben dus zwaar benieuwd hoe dat gaat uitpakken daar in Beijing. Het fascineert me! Wij Nederlanders hebben het niet zo op dat collectief voorgeschreven gedrag. Sterker nog, we gaan er vrijwel collectief prat op dat we er allergisch voor zijn!
dinsdag 20 mei 2008
Waar ter Wereld is de Klokketoren-rotonde???
Dit waargebeurde verhaal speelde zich af in de eerste week dat ik mij hier in Al Ain bevond en het geeft duidelijk aan dat het kennen van de geschiedenis inzicht geeft in vele mysteries.
Dit is wat er gebeurde: miniem onderdeel van mijn taken hier is het legen van de postbus. Die bevindt zich op het postkantoor van Al Ain. Paul had me de dag na aankomst door Al Ain gesjeest en ook het postkantoor aangewezen, maar ja.... ik kon dus niet alles onthouden. Gewapend met een plattegrond van de stad stapte ik mijn auto in, bovendien voorzien van de mondelinge toevoeging dat het postkantoor "vlakbij de Clock-tower Roundabout" (Klokketoren-rotonde) staat. Nou, dat leek me dus een peuleschilletje.... twee dagen later had ik het postkantoor nog niet gevonden! Keek ik scheel, was ik blind, hield ik de kaart op z'n kop?
Ik kon die hele klokketoren-rotonde met geen mogelijkheid vinden! laat staan het postkantoor. Visioenen van een uitpuilende postbus bezorgde me een slapeloze nacht (dicherlijke vrijheid...) en de voldende morgen besloot ik 'vrouws genoeg te zijn en het gewoon te vragen! Er ging een wereld voor mij open: De Klokketoren-rotonde blijkt helemaal geen rotonde te zijn!!! Maar een zeer groot kruispunt met verkeerslichten waar ik dus inderdaad wel 10 keer over gereden ben. Ja, vertelde men mij, vroeger was het wel een rotonde en stond er een klokketoren in het midden. Nu is het dus een joekel van een kruispuint met een (toegegeven:enorme) klok aan 1 van de zijkanten van het kruispunt. Men blijft het in de volksmond dus stug de klokketoren-rotonde noemen. Daar komt nog bij, dat het envelopje op de plattegrond (wat de lokatie van het postkantoor diende aan te geven) echt wel aan de verkeerde kant van de weg geplakt zat. Ja, verklaarde men mij: dat komt omdat het postkantoor vroeger aan de andere kant van de weg stond. Dit is het nieuwe postkantoor!
Geweldig! Alles is me nu volkomen duidelijk en de postbus wordt trouw door mij geleegd.
Dit is wat er gebeurde: miniem onderdeel van mijn taken hier is het legen van de postbus. Die bevindt zich op het postkantoor van Al Ain. Paul had me de dag na aankomst door Al Ain gesjeest en ook het postkantoor aangewezen, maar ja.... ik kon dus niet alles onthouden. Gewapend met een plattegrond van de stad stapte ik mijn auto in, bovendien voorzien van de mondelinge toevoeging dat het postkantoor "vlakbij de Clock-tower Roundabout" (Klokketoren-rotonde) staat. Nou, dat leek me dus een peuleschilletje.... twee dagen later had ik het postkantoor nog niet gevonden! Keek ik scheel, was ik blind, hield ik de kaart op z'n kop?
Ik kon die hele klokketoren-rotonde met geen mogelijkheid vinden! laat staan het postkantoor. Visioenen van een uitpuilende postbus bezorgde me een slapeloze nacht (dicherlijke vrijheid...) en de voldende morgen besloot ik 'vrouws genoeg te zijn en het gewoon te vragen! Er ging een wereld voor mij open: De Klokketoren-rotonde blijkt helemaal geen rotonde te zijn!!! Maar een zeer groot kruispunt met verkeerslichten waar ik dus inderdaad wel 10 keer over gereden ben. Ja, vertelde men mij, vroeger was het wel een rotonde en stond er een klokketoren in het midden. Nu is het dus een joekel van een kruispuint met een (toegegeven:enorme) klok aan 1 van de zijkanten van het kruispunt. Men blijft het in de volksmond dus stug de klokketoren-rotonde noemen. Daar komt nog bij, dat het envelopje op de plattegrond (wat de lokatie van het postkantoor diende aan te geven) echt wel aan de verkeerde kant van de weg geplakt zat. Ja, verklaarde men mij: dat komt omdat het postkantoor vroeger aan de andere kant van de weg stond. Dit is het nieuwe postkantoor!
Geweldig! Alles is me nu volkomen duidelijk en de postbus wordt trouw door mij geleegd.
maandag 19 mei 2008
Let it Rain
Vorige week regende het hier in de Verenigde Arabisch Emiraten! Dat is absoluut iets om over naar huis te schrijven, want normaal gesproken regent het hier maar een paar keer per jaar maar zeker niet in Mei!
Hier in Al Ain vielen maar een paar spetters: mijn stoffige auto zag eruit alsof ie de pokken had - Keetje Stippel.
Maar in Dubai zorgde het onweer en de neerslag voor nogal wat chaos en overlast.
Wat wil nu het geval: die buien waren kunstmatig veroorzaakt! Jawel, de techniek staat voor niets. De regering heeft toegegeven dat ze aan het experimenteren zijn met "wolken bezaaien". Het precieze weet ik er niet van, maar zodra er een wolken front is vliegen ze er met vliegtuigen doorheen en 'zaaien' waterdeeltjes in de hoop dat de boel dus naar beneden komt vallen op deze dorre, droge grond. (Vergeef mij de absoluut onwetenschappelijke beschrijving)
Het zette me wel aan het denken... Eigenlijk kun je het Gebed vergelijken met "wolken bezaaien": want als Gods Geest eraan komt (een wolkenfront)dan kun je daar jou gebeden aan toevoegen en dan daalt de zegen neer! Het zal ongetwijfeld voor chaos en overlast zorgen, maar dat is maar tijdelijk met het oog op de eeuwigheid.(Zoals een Arabisch spreekwoord zegt: enkel zonneschijn maakt een woestijn)
Dus als je echt iets goeds en positiefs wilt doen voor de mensen in deze regio, wat van eeuwige waarde zal zijn: als je een wolkenfront van de Schepper in je hart voelt aankomen, voeg er dan jouw gebeden aan toe voor deze regio! Let it Rain!
(foto: Gulf News)
woensdag 16 april 2008
Schoonheidswedstrijd voor Kamelen
Hier in het Arabisch Schiereiland kennen ze geen Miss World of andere schoonheids wedstrijden voor vrouwen. Dat is natuurlijk omdat dat indruist tegen de overheersende religieuze normen en waarden in deze regio.
Wat ze hier daarentegen wel hebben is een schoonheidswedstrijd voor kamelen! En dat die serieus genomen moet worden kun je zien aan het prijzengeld: er viel een totaal aan ruim 6 miljoen Euro te winnen plus 99 pick-up trucks.
Kameel-eigenaren reisden met hun kundes van heinde en ver door de woestijnen om deel te kunnen nemen.
Nu noemen ze hier de drommedarissen waarover ik het heb Camels, kamelen, en ik heb inmiddels geleerd dat er 2 types volbloed drommedaris zijn: de Asayel en de Majahim. De Asayel is licht van kleur en de Majahim hebben een donkere huid en komen het meest voor hier in de Golf regio.
Ik heb nog nagevraagd hoe zo'n schoonheidswedstrijd voor kamelen gehouden wordt en het blijkt dat ze niet in een badpak hoeven rond te lopen! Dus de partij voor de Dieren hoeft zich hier verder niet druk over te maken.
zondag 13 april 2008
Vlekkeloos
En ja hoor: het is allemaal vlekkeloos verlopen - hoewel het dus wel sneeuwde die dag en ik voor de zekerheid toch maar een treintje vroeger genomen heb...waardoor ik drie uur vantevoren al op Schiphol was want de treinen die ik moest hebben reden op tijd!
Ik kon ook meteen inchecken en was in no time door de douane - tijd zat om even het gratis internet te proberen en mijn ouders een mailtje te sturen.
In Istanbul voornamelijk mensen zitten kijken en Sudokus gedaan, want daar was het gewoon een kwestie van wachten op mijn volgende vlucht.
In Dubai was ik binnen 45 minuten buiten! Da's een record, want meestal staan daar hele volkstammen te wachten voor de immigratie loketten maar nu viel het dus reuze mee en kon ik zonder vragen doorlopen.
Ik werd opgepikt door een bekende en terwijl we Dubai uitreden steeg er in de richting van Al Qooz een enorme zwarte rookwolk op - achteraf hoorde ik dat er die morgen dus een illegale opslagplaats van vuurwerk was ontploft - gelukkig niet in een woonwijk!
Nu ben ik hier inmiddels alweer 2 weken en begin een beetje te wennen. Het weer is hier heerlijk: 35-37 graden, behalve als het waait (en dat doet het nogal eens) want dan stuift het zand en stof alle kanten op.
Ik ontmoet een hoop nieuwe mensen, maar voel me af en toe wel behoorlijk alleen. Vooral 's avonds als ik alleen ben in het grote stille huis. Ik ben niet gewend om rond te dwalen in zoveel vierkante meters zonder tegen -tig mensen aan te lopen :-)
Maar ik geniet eigenlijk ook wel van de stilte en rust!
Gisteren was ik aan het winkelen in de Megamart bij mij op de hoek en wat lag daar in de schappen???? Kanjers! Je weet wel: stroopwafels! Ze zijn wel schreeuwend duur dus als rechtgeaard Nederlander geef ik daar mijn goeie geld niet aan uit - dan koop ik liever een paar kip-shoarma's voor anderhalve Euro per stuk. (Die zijn overigens niet te vergelijken met de shoarma's in Nederland - ze zijn hier veel lekkerder!)
Ik kon ook meteen inchecken en was in no time door de douane - tijd zat om even het gratis internet te proberen en mijn ouders een mailtje te sturen.
In Istanbul voornamelijk mensen zitten kijken en Sudokus gedaan, want daar was het gewoon een kwestie van wachten op mijn volgende vlucht.
In Dubai was ik binnen 45 minuten buiten! Da's een record, want meestal staan daar hele volkstammen te wachten voor de immigratie loketten maar nu viel het dus reuze mee en kon ik zonder vragen doorlopen.
Ik werd opgepikt door een bekende en terwijl we Dubai uitreden steeg er in de richting van Al Qooz een enorme zwarte rookwolk op - achteraf hoorde ik dat er die morgen dus een illegale opslagplaats van vuurwerk was ontploft - gelukkig niet in een woonwijk!
Nu ben ik hier inmiddels alweer 2 weken en begin een beetje te wennen. Het weer is hier heerlijk: 35-37 graden, behalve als het waait (en dat doet het nogal eens) want dan stuift het zand en stof alle kanten op.
Ik ontmoet een hoop nieuwe mensen, maar voel me af en toe wel behoorlijk alleen. Vooral 's avonds als ik alleen ben in het grote stille huis. Ik ben niet gewend om rond te dwalen in zoveel vierkante meters zonder tegen -tig mensen aan te lopen :-)
Maar ik geniet eigenlijk ook wel van de stilte en rust!
Gisteren was ik aan het winkelen in de Megamart bij mij op de hoek en wat lag daar in de schappen???? Kanjers! Je weet wel: stroopwafels! Ze zijn wel schreeuwend duur dus als rechtgeaard Nederlander geef ik daar mijn goeie geld niet aan uit - dan koop ik liever een paar kip-shoarma's voor anderhalve Euro per stuk. (Die zijn overigens niet te vergelijken met de shoarma's in Nederland - ze zijn hier veel lekkerder!)
dinsdag 25 maart 2008
Op naar de Zandbak
Tja, en toen zaten de 3 maanden thuis er alweer op...
Heel gezellig en soms wat koud (sneeuw met Pasen!)
Morgen vlieg ik naar de Verenigde Arabische Emiraten (dus NIET Emeritaten, want dat zijn gepensioneerde dominees en die zijn daar niet zoveel)
en ik hoop dus daar wat regelmatiger jullie op de hoogte te stellen van mijn impressies vanuit het Arabisch Schiereiland.
Morgenochtend is het koffer pakken en dan 'smiddags met de trein naar Schiphol waar ik om half 4 moet zijn om in te checke. Dan door de hele veiligheidsheisa van douane - da's tegenwoordig een heel avontuur. En daarna twee uur rondhobbelen voordat ik op het vliegtuig naar Istanbul stap. Daar hoop ik zo tegen 10 uur 's avonds te arriveren en dan om middernachtde volgende vlucht naar Dubai. Hopenlijk vind mijn koffer in Istanbul ook het juiste vliegtuig naar Dubai - het emiraat waar werkelijk niets te gek is of het wordt er gebouwd en aangelegd.
Nou, en dan kom ik dus om 6 uur 's ochtend daar aan en is het er lekker warm en duurt het een uur voordat ik door de douane ben en opgepikt word door een medewerker. Dan nog anderhalf uur in de auto naar Al Ain en dan ben ik er!
Binnenkort lees je dus of 't allemaal vlekkeloos verlopen is. Inshallah!
Heel gezellig en soms wat koud (sneeuw met Pasen!)
Morgen vlieg ik naar de Verenigde Arabische Emiraten (dus NIET Emeritaten, want dat zijn gepensioneerde dominees en die zijn daar niet zoveel)
en ik hoop dus daar wat regelmatiger jullie op de hoogte te stellen van mijn impressies vanuit het Arabisch Schiereiland.
Morgenochtend is het koffer pakken en dan 'smiddags met de trein naar Schiphol waar ik om half 4 moet zijn om in te checke. Dan door de hele veiligheidsheisa van douane - da's tegenwoordig een heel avontuur. En daarna twee uur rondhobbelen voordat ik op het vliegtuig naar Istanbul stap. Daar hoop ik zo tegen 10 uur 's avonds te arriveren en dan om middernachtde volgende vlucht naar Dubai. Hopenlijk vind mijn koffer in Istanbul ook het juiste vliegtuig naar Dubai - het emiraat waar werkelijk niets te gek is of het wordt er gebouwd en aangelegd.
Nou, en dan kom ik dus om 6 uur 's ochtend daar aan en is het er lekker warm en duurt het een uur voordat ik door de douane ben en opgepikt word door een medewerker. Dan nog anderhalf uur in de auto naar Al Ain en dan ben ik er!
Binnenkort lees je dus of 't allemaal vlekkeloos verlopen is. Inshallah!
woensdag 2 januari 2008
Happy New Year!
This is a message for all my non-Dutch speaking friends around the globe: I wish you all a Happy and blessed 2008! Stay close to Jesus, keep looking out for Him and learn from Him - there is absolutely NOTHING more important than that.
OK, all you Dutchies who do read English - the above is meant for you too :-)
Philippians 2:5-11
Much Love,
Miepski
OK, all you Dutchies who do read English - the above is meant for you too :-)
Philippians 2:5-11
Much Love,
Miepski
maandag 31 december 2007
Weer Thuis!
In antwoord op de vraag WTWIM: Thuis in Ede!
Voor de komende 3 maanden althans :-)
Het schepenwerk zit erop; het varende volgelingetje verhuisd naar de woestijn, maar daarover later meer.
Het is lekker stil in Nederland -op Wilders na natuurlijk, maar van die man verwachten we niet anders. Gewoon naar 'm luisteren en 'm uit laten tieren en verder gewoon doorgaan met je naasten liefhebben (dus hem ook! slik!)
Ik zit nog wel veel met mijn gedachten aan de andere kant van de wereld en mis mijn dierbare vrienden aan boord (en op verlof in Zwitserland en Zuid Afrika)
Gelukkig is er yahoo :-)hoewel het tijdverschil met de Philippijnen wel wat lastig is...
Voor de komende 3 maanden althans :-)
Het schepenwerk zit erop; het varende volgelingetje verhuisd naar de woestijn, maar daarover later meer.
Het is lekker stil in Nederland -op Wilders na natuurlijk, maar van die man verwachten we niet anders. Gewoon naar 'm luisteren en 'm uit laten tieren en verder gewoon doorgaan met je naasten liefhebben (dus hem ook! slik!)
Ik zit nog wel veel met mijn gedachten aan de andere kant van de wereld en mis mijn dierbare vrienden aan boord (en op verlof in Zwitserland en Zuid Afrika)
Gelukkig is er yahoo :-)hoewel het tijdverschil met de Philippijnen wel wat lastig is...
woensdag 5 september 2007
Perfectionisme en Moeder Teresa
Twee dingen die ik even kwijt wil en absoluut niks met elkaar te maken hebben:
1. Als je perfectionist bent dan moet je af ent oe even je computer laten voor wat het is, naar buiten lopen voor frisse lucht en een conversatie met God, of liever gezegd, even luisteren. Ik had gisteren de hele dag hard gewerkt aan een hutten schema en de boel gesaved maar vanmorgen kreeg ik die file dus met geen mogelijkheid open - duh (cursus computeren nodig!). Bovendien baal ik ervan dat ik op dit moment niet aan boord zit om met mensen face-to-face te kunnen praten over een mogelijke verandering van hut. Dat ge-email op afstand vind ik maar niks en dat alles bij elkaar is dus verre van perfect in mijn ogen. Dus ik naar buiten (waar de vogeltjes fluiten...en de muggen prikken:-( ) En toen ik dus even mijn frustratie bij God bracht en stil werd zag ik de dingen weer een stuk helderderderder :-) Dat het dus niet het einde van de wereld is als dingen niet gedaan worden zoals ik denk dat ideaal is en dergelijke... en dat God nog altijd veel groter en beter is en ten alle tijden bereid is om wijsheid en inzicht te geven als we daar om vragen!
2. Ik lees dat de RK kerk er niet zo zeker van is dat Moeder Teresa wel heilige kan worden want ze zou geloofs twijfels hebben gehad. "Potverdorie!" denk ik dan, "waarom deon ze daar nu zo moeilijk over?!". In de Bijbel staat heel duidelijk dat ieder mens die Jezus als Verlosser heeft aangenomen geheiligd is. Er lopen dus heel wat meer heiligen rond op aarde (en hebben er rond gelopen) dan de RK kerk ons wil doen geloven. Bovndien gaan wij er niet over om te bepalen wie heilig zijn of niet, alsof het een soort keurmerk stempel is van goed gedrag. Ik ben blij dat ik ben gered uit genade zonder daar ook maar iets voor te hoeven doen en dat geeft me een verlangen om God zichtbaar te maken in mijn leven. Twijfels horen daarbij, die rijpen ons en maken ons meer bewust van waar we nu eigenlijk mee bezig zijn en waarom!
Zo, dat wilde ik even kwijt. Laat nu de theologische discussie maar los barsten :-)
1. Als je perfectionist bent dan moet je af ent oe even je computer laten voor wat het is, naar buiten lopen voor frisse lucht en een conversatie met God, of liever gezegd, even luisteren. Ik had gisteren de hele dag hard gewerkt aan een hutten schema en de boel gesaved maar vanmorgen kreeg ik die file dus met geen mogelijkheid open - duh (cursus computeren nodig!). Bovendien baal ik ervan dat ik op dit moment niet aan boord zit om met mensen face-to-face te kunnen praten over een mogelijke verandering van hut. Dat ge-email op afstand vind ik maar niks en dat alles bij elkaar is dus verre van perfect in mijn ogen. Dus ik naar buiten (waar de vogeltjes fluiten...en de muggen prikken:-( ) En toen ik dus even mijn frustratie bij God bracht en stil werd zag ik de dingen weer een stuk helderderderder :-) Dat het dus niet het einde van de wereld is als dingen niet gedaan worden zoals ik denk dat ideaal is en dergelijke... en dat God nog altijd veel groter en beter is en ten alle tijden bereid is om wijsheid en inzicht te geven als we daar om vragen!
2. Ik lees dat de RK kerk er niet zo zeker van is dat Moeder Teresa wel heilige kan worden want ze zou geloofs twijfels hebben gehad. "Potverdorie!" denk ik dan, "waarom deon ze daar nu zo moeilijk over?!". In de Bijbel staat heel duidelijk dat ieder mens die Jezus als Verlosser heeft aangenomen geheiligd is. Er lopen dus heel wat meer heiligen rond op aarde (en hebben er rond gelopen) dan de RK kerk ons wil doen geloven. Bovndien gaan wij er niet over om te bepalen wie heilig zijn of niet, alsof het een soort keurmerk stempel is van goed gedrag. Ik ben blij dat ik ben gered uit genade zonder daar ook maar iets voor te hoeven doen en dat geeft me een verlangen om God zichtbaar te maken in mijn leven. Twijfels horen daarbij, die rijpen ons en maken ons meer bewust van waar we nu eigenlijk mee bezig zijn en waarom!
Zo, dat wilde ik even kwijt. Laat nu de theologische discussie maar los barsten :-)
zondag 12 augustus 2007
Mjummie, Spek en Eieren
Deze keer niet zoveel zinvols te vertellen. Ik zie ernaar uit om woensdag naar huis te vliegen, al is het maar voor een zeer korte tijd.
Hier nog even een uitspraak van C.S. Lewis, ter lering ende vermaeck:
"Als je naar spek en eieren kijkt en ernaar verlangt, heb je al ontbijt gepleegd."
Hier nog even een uitspraak van C.S. Lewis, ter lering ende vermaeck:
"Als je naar spek en eieren kijkt en ernaar verlangt, heb je al ontbijt gepleegd."
maandag 9 juli 2007
De Waarheid zingen
Het is in mijn werk op ditmoment zo druk dat ik het soms moeilijk vindt om er nog van te genieten. Op zulke momenten maak ik gebruik van mijn vrije dag om samen met God tijd door te brengen en terug te kijken op dingen waarvan ik de laatste tijd genoten heb.
Voor mij was dat de afgelopen weken de momenten dat ik in het Doulos Gospel koor het lied "For God so loved the World" (Oslo Gospel Choir) in het Japans mocht zingen.
Ik kan maar een paar woorden Japans, kom in het dagelijks leven niet verder dan Hallo en dankjewel, maar ik kan Johannes 3:16 en 17 vloeibaar in het Japans zingen!
En de indruk die dat maakte! We zongen het lied tijdens een officieel dinner aan boord in Niigata voor allerlei hoge ambtenaren van de stad en haven autoriteiten etc. Het was een heel formeel gebeuren en deatmosfeer was nogal stijf. Totdat we dus dat lied zongen, eerst in het Engels en daarna in het Japans...je zag de gezichten veranderen, harten smelten. Achteraf vertelde de vertaalster (geen Christen) dat het lied absoluut tot het hart van iedere bezoeker had gesproken.
Op dit moment zijn we druk bezig de Koreaanse versie uit ons hoofd te leren voor de international avond volgende weekhier in Busan.
Het is heerlijk om de Waarheid te mogen zingen!!!
Voor mij was dat de afgelopen weken de momenten dat ik in het Doulos Gospel koor het lied "For God so loved the World" (Oslo Gospel Choir) in het Japans mocht zingen.
Ik kan maar een paar woorden Japans, kom in het dagelijks leven niet verder dan Hallo en dankjewel, maar ik kan Johannes 3:16 en 17 vloeibaar in het Japans zingen!
En de indruk die dat maakte! We zongen het lied tijdens een officieel dinner aan boord in Niigata voor allerlei hoge ambtenaren van de stad en haven autoriteiten etc. Het was een heel formeel gebeuren en deatmosfeer was nogal stijf. Totdat we dus dat lied zongen, eerst in het Engels en daarna in het Japans...je zag de gezichten veranderen, harten smelten. Achteraf vertelde de vertaalster (geen Christen) dat het lied absoluut tot het hart van iedere bezoeker had gesproken.
Op dit moment zijn we druk bezig de Koreaanse versie uit ons hoofd te leren voor de international avond volgende weekhier in Busan.
Het is heerlijk om de Waarheid te mogen zingen!!!
zondag 1 juli 2007
d'ondergelopen hut
Klaar met de Koreaantjes - het waren er maar 4, dus meer interactie.
en dan nu het verhaal van de vloed.
De avond ervoor was het druk geweest dus voor het slapen gaan even een lekker hete douche, niet langer dan 3 minuten is de regel hier aan boord, maar ik vond dat ik wel een paar minuten extra had verdiend...
'k Stap schoon in bed en kruip onder mijn dekbed.
Ik droom wat raar en hoor de buren bellen naar de machine kamer ... ik heb het warm, heet zelfs en hoor de buren naar de dienstdoende loodgieter vragen... ik droom van een Turks bad... ik hoor de buren praten over water...WAT! WATER!!!!
Ik zit kaarsrecht overeind en knip het licht aan - kijk verdwaasd om me heen, vooral naar de vloer. Het is zeer warm in mijn kamer en de damp komt van mijn vloerbedekking af. Ik zie een duidelijke stroom van kletsnat tapijt van mijn douche wand, onder mijn koelkastje door naar onder mijn bed. Ik spring mijn bed uit en open mijn badkamertje... de damp walmt me tegemoet en een gestadig stroom van water sijpelt vanuit de onderkant van een wand naar het gootje. Geen idee waar het water echt vandaan komt, misschien wel van de vaatwasser in de keuken boven mijn hoofd... who knows? Hmm...eigenlijk valt het hier wel mee, dus waarom zijn de buren wakker?
Ik besluit even bij hen te checken. Hun hut is er veel erger aan toe dan die van mij?!!! En de buren daarnaast? Die werden wakker van de consternatie en concludeerden dat het kleine stroompje in hun hut niet noemenswaardig genoeg was om waker te blijven, dus die gingen fijn weer slapen, maar de hut daarnaast!? De hut waar een nietsvermoedende Japanse lag te slapen was zo'n beetje het eindpunt van de stroom en die dame kon, nadat ze door ons was wakker gemaakt, door 15 centimeter water waden om een veilig heenkomen te zoeken in een wat drogere hut.
Tja, na wat heen en weren en overleg met de loodgieter die genoeg bij kennis was om meteen de warm watertoevoer voor het hele schip stil te leggen, besloten we dat we er nu niets aan konden doen en morgen wel zouden uitvinden wat nu de precieze oorzaak was...
De volgende ochtend ondervonden vele nietsvermoedende schepelingen onder de douche en half ingezeepd, dat er geen warm water was en dat ik daar dus de schuldige voor was, want bij nader onderzoek bleken de buizen van mijn douche volledig doorgeroest. Maar de wanden in mijn douche bleken zo goed gedicht, dat het water zich vrolijk achter de wand ophoopte totdat het er genoeg van had.
Ik verhuisde tijdelijk naar een gastenhut in een ander gedeelte van het schip en de afgelopen week zijn de loodgieters en timmerlui druk bezig geweest met de herstel werkzaamheden. Die klus is nu geklaard dus moregen kan ik mijn hut weer intrekken. Nou ja, daarvoor moet ik eerst mijnhut grondig schoonmaken, want erg opgeruimd zijn ze niet tewerk gegaan en daarna alle spullen weer terug onder het bed stouwen zodat ik uiteindelijk ook naar bed kan 's avonds.
Blijft nogsteeds de vraag waarom hier aan boord de meeste pijpen 's nacht besluiten finaal door te roesten....
en dan nu het verhaal van de vloed.
De avond ervoor was het druk geweest dus voor het slapen gaan even een lekker hete douche, niet langer dan 3 minuten is de regel hier aan boord, maar ik vond dat ik wel een paar minuten extra had verdiend...
'k Stap schoon in bed en kruip onder mijn dekbed.
Ik droom wat raar en hoor de buren bellen naar de machine kamer ... ik heb het warm, heet zelfs en hoor de buren naar de dienstdoende loodgieter vragen... ik droom van een Turks bad... ik hoor de buren praten over water...WAT! WATER!!!!
Ik zit kaarsrecht overeind en knip het licht aan - kijk verdwaasd om me heen, vooral naar de vloer. Het is zeer warm in mijn kamer en de damp komt van mijn vloerbedekking af. Ik zie een duidelijke stroom van kletsnat tapijt van mijn douche wand, onder mijn koelkastje door naar onder mijn bed. Ik spring mijn bed uit en open mijn badkamertje... de damp walmt me tegemoet en een gestadig stroom van water sijpelt vanuit de onderkant van een wand naar het gootje. Geen idee waar het water echt vandaan komt, misschien wel van de vaatwasser in de keuken boven mijn hoofd... who knows? Hmm...eigenlijk valt het hier wel mee, dus waarom zijn de buren wakker?
Ik besluit even bij hen te checken. Hun hut is er veel erger aan toe dan die van mij?!!! En de buren daarnaast? Die werden wakker van de consternatie en concludeerden dat het kleine stroompje in hun hut niet noemenswaardig genoeg was om waker te blijven, dus die gingen fijn weer slapen, maar de hut daarnaast!? De hut waar een nietsvermoedende Japanse lag te slapen was zo'n beetje het eindpunt van de stroom en die dame kon, nadat ze door ons was wakker gemaakt, door 15 centimeter water waden om een veilig heenkomen te zoeken in een wat drogere hut.
Tja, na wat heen en weren en overleg met de loodgieter die genoeg bij kennis was om meteen de warm watertoevoer voor het hele schip stil te leggen, besloten we dat we er nu niets aan konden doen en morgen wel zouden uitvinden wat nu de precieze oorzaak was...
De volgende ochtend ondervonden vele nietsvermoedende schepelingen onder de douche en half ingezeepd, dat er geen warm water was en dat ik daar dus de schuldige voor was, want bij nader onderzoek bleken de buizen van mijn douche volledig doorgeroest. Maar de wanden in mijn douche bleken zo goed gedicht, dat het water zich vrolijk achter de wand ophoopte totdat het er genoeg van had.
Ik verhuisde tijdelijk naar een gastenhut in een ander gedeelte van het schip en de afgelopen week zijn de loodgieters en timmerlui druk bezig geweest met de herstel werkzaamheden. Die klus is nu geklaard dus moregen kan ik mijn hut weer intrekken. Nou ja, daarvoor moet ik eerst mijnhut grondig schoonmaken, want erg opgeruimd zijn ze niet tewerk gegaan en daarna alle spullen weer terug onder het bed stouwen zodat ik uiteindelijk ook naar bed kan 's avonds.
Blijft nogsteeds de vraag waarom hier aan boord de meeste pijpen 's nacht besluiten finaal door te roesten....
Abonneren op:
Posts (Atom)
