Sorry maar het gaat dit keer weer over eten: het is nu eenmaal een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven en de cultuur hier. Jullie kennen vast wel de Nederlandse reklame met de slogan "Kip, het meest veelzijdige stukje vlees!" (de melodie zit nu waarschijnlijk voor de rest van de dag in je hoofd)
Die vlieger gaat niet altijd op in andere culturen. Ik ga hier nogal veel om met Zuid-Afrikaners en dat zijn echt 'die-hard' carnivoren, volledig verslaafd aan de 'braai' (bbq). Als er geen vlees bij de maaltijd zit hebben ze niet echt gegeten - dat niveau. Voor hen is kip eigenlijk geen vlees, het is gewogen en te licht bevonden. Kalkoen behoort ook tot die categorie van 'te licht van kleur en smaak om vlees te heten'. Jammer voor die beesten maar ze liggen eruit.
Nu kreeg ik net een telefoontje van de huisbaas, een Emirati. Hij heeft geregeld dat het plafond in de keuken na een lekkage vier maanden geleden nu eindelijk onder handen genomen wordt. De schilder is hier dus ik kan het huis niet uit. De huisbaas is daarom zo vriendelijk om lunch te komen brengen! Hij belde vanuit het restaurant met de vraag: "Do you want chicken or meat? (wil je kip of vlees?)" Dus in zijn boek is kip ook al geen vlees! Hier gedt dus vanaf nu de slogan: Kip het meest gediscrimineerde stukje vlees.
maandag 14 juli 2008
zaterdag 14 juni 2008
Nog wat Briyani?
Emirati zijn enorm gastvrije mensen, overweldigend zelfs, maar tegelijkertijd is het ook een 'voor-wat-hoort-wat' cultuur, dus voor je het weet bevindt je je in een oneindige spiraal van 'ik ontvang een pan briyani van jou dus moet ik diezelfde pan met iets anders erin weer terug geven'. Hoe ben ik in zo'n situatie beland? Door stroopwafels!
Anna, de vrouw die hier dus eigenlijk woont maar nu voor een paar maanden met haar gezin in Australie is om te bevallen van hun derde kind, vroeg mij of ik het email adres van de buurvrouw kon vragen zodat ze haar kon laten weten als de baby is geboren. Ik klopte dus aan bij de buurvrouw, maar had nog 1 pak stroopwafels over en bedacht spontaan dat ze het misschien wel leuk en lekker zou vinden, zo'n Nederlandse specialiteit. Dat heb ik dus geweten. Toen begon de Briyani invasie. Die eerste pan was dus als dank voor de stroopwafels en ik had 'm bewust leeg weer terug gegeven want ik dacht 'nu staan we toch gelijk'... Maar ja de week erna werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van haar 2-jarige dochtertje en twee dagen later werd er weer op de deur geklopt en kreeg ik weer een pan briyani toegereikt. Nu kon ik die pan nog verklaren voor het feit dat ik naar die verjaardag was gekomen met een kadootje en bovendien had ik de tuintafel uitgeleend voor het feestgebeuren. Dus dacht ik, geen probleem, we staan nogsteeds gelijk... maar nu werd er twee dagen geleden weer op de deur geklopt en werd mij pan nummer 3 overhandigd... en die kan ik dus niet verklaren.
Voor de nieuwsgierigen onder u: briyani is een rijstgerecht met safraan, kardemom, peperkorrels en nog een aantal niet nader geidentificeerde specerijen. Je kunt het met kip eten of garnalen of wat dan ook. De buurvrouw is gespecialiseerd in kip-briyani en ik heb nu zo'n 3 maaltijden in de vriezer liggen.
Anyway, ik kan niet koken dus ik kan het hun niet aan doen om de pan vol terug te brengen, tenzij ik ze verslaafd kan maken aan komkommerprak :-) Maar ik heb het eigenlijk niet zo op die 'voor-wat-hoort-wat' cultuur. Je geeft iets aan iemand omdat je dat graag wilt en daarvoor hoef je niks terug te ontvangen - onvoorwaardelijk geven - ik denk dat dat een Bijbels principe is. Maar ja, als je je dus in een andere cultuur begeeft dan kom je direct in een spanningsveld terecht: in hoeverre pas je je aan aan een cultuur of hou je vast aan je eigen overtuigingen? Wat communiceer je ermee, wat bereik je ermee? Zoveel vragen en dat allemaal vanwege dat pakje stroopwafels!
Anna, de vrouw die hier dus eigenlijk woont maar nu voor een paar maanden met haar gezin in Australie is om te bevallen van hun derde kind, vroeg mij of ik het email adres van de buurvrouw kon vragen zodat ze haar kon laten weten als de baby is geboren. Ik klopte dus aan bij de buurvrouw, maar had nog 1 pak stroopwafels over en bedacht spontaan dat ze het misschien wel leuk en lekker zou vinden, zo'n Nederlandse specialiteit. Dat heb ik dus geweten. Toen begon de Briyani invasie. Die eerste pan was dus als dank voor de stroopwafels en ik had 'm bewust leeg weer terug gegeven want ik dacht 'nu staan we toch gelijk'... Maar ja de week erna werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van haar 2-jarige dochtertje en twee dagen later werd er weer op de deur geklopt en kreeg ik weer een pan briyani toegereikt. Nu kon ik die pan nog verklaren voor het feit dat ik naar die verjaardag was gekomen met een kadootje en bovendien had ik de tuintafel uitgeleend voor het feestgebeuren. Dus dacht ik, geen probleem, we staan nogsteeds gelijk... maar nu werd er twee dagen geleden weer op de deur geklopt en werd mij pan nummer 3 overhandigd... en die kan ik dus niet verklaren.
Voor de nieuwsgierigen onder u: briyani is een rijstgerecht met safraan, kardemom, peperkorrels en nog een aantal niet nader geidentificeerde specerijen. Je kunt het met kip eten of garnalen of wat dan ook. De buurvrouw is gespecialiseerd in kip-briyani en ik heb nu zo'n 3 maaltijden in de vriezer liggen.
Anyway, ik kan niet koken dus ik kan het hun niet aan doen om de pan vol terug te brengen, tenzij ik ze verslaafd kan maken aan komkommerprak :-) Maar ik heb het eigenlijk niet zo op die 'voor-wat-hoort-wat' cultuur. Je geeft iets aan iemand omdat je dat graag wilt en daarvoor hoef je niks terug te ontvangen - onvoorwaardelijk geven - ik denk dat dat een Bijbels principe is. Maar ja, als je je dus in een andere cultuur begeeft dan kom je direct in een spanningsveld terecht: in hoeverre pas je je aan aan een cultuur of hou je vast aan je eigen overtuigingen? Wat communiceer je ermee, wat bereik je ermee? Zoveel vragen en dat allemaal vanwege dat pakje stroopwafels!
zaterdag 7 juni 2008
Afwijkend Juichgedrag
Of je nu voor of tegen de Olympische Spelen in Beijing bent – ik ga kijken! Al was het alleen maar om te zien hoe het Chineze publiek zich zal gedragen, want wat de Chinezen nu toch weer verzonnen hebben, daar is The Wave echt niks bij!
Ik las in het ND dat de Chinese “Autoriteit voor Goede Manieren” in samenwerking met het Ministerie van Onderwijs, de olympische organisatoren en de staats tv CCTV, vier officiele strijdkreten heeft bedacht die het Chinese publiek mogen/moeten (?) gebruiken “opdat toeschouwers beleefd en verenigd zullen zijn in het aanmoedigen van de atleten” . De kreten worden er de komende twee maanden ingestampt bij de bevolking, volgens het ND, door lessen op scholen en via de staats televisie – gezellig avondje voor de buis kreten oefenen!
Dit is wat ze te wachten staat: Als eerste: twee keer klappen en ' ao yun !' roepen, Chinees voor 'Olympische Spelen!'. ,,Dat betekent dat we alle buitenlanders welkom heten'', leggen de bedenkers uit. Tweede gebaar: twee duimen de lucht in steken, armen strekken en ' jia you !' schreeuwen (hup, hup!). Motivering: ,,Dit laat zien dat mensen van de hele wereld bijeen zijn onder de olympische vlag.'' Derde kreet is simpelweg 'China!', voorafgegaan door twee keer klappen. Als vierde is goedgekeurd: armen gestrekt, handen gebald in een vuist en weer ' jia you !' roepen.
Hoe valt zoiets in goede banen t eleiden? Nou, er zijn 448 officiele cheerleaders aangesteld die tijdens de spelen het publiek in de stadions zullen leiden in het uitroepen van die vier officele kreten. Of er ook opgetreden wordt tegen mensen met afwijkend juichgedrag werd niet meegedeeld….
Ik ben dus zwaar benieuwd hoe dat gaat uitpakken daar in Beijing. Het fascineert me! Wij Nederlanders hebben het niet zo op dat collectief voorgeschreven gedrag. Sterker nog, we gaan er vrijwel collectief prat op dat we er allergisch voor zijn!
Ik las in het ND dat de Chinese “Autoriteit voor Goede Manieren” in samenwerking met het Ministerie van Onderwijs, de olympische organisatoren en de staats tv CCTV, vier officiele strijdkreten heeft bedacht die het Chinese publiek mogen/moeten (?) gebruiken “opdat toeschouwers beleefd en verenigd zullen zijn in het aanmoedigen van de atleten” . De kreten worden er de komende twee maanden ingestampt bij de bevolking, volgens het ND, door lessen op scholen en via de staats televisie – gezellig avondje voor de buis kreten oefenen!
Dit is wat ze te wachten staat: Als eerste: twee keer klappen en ' ao yun !' roepen, Chinees voor 'Olympische Spelen!'. ,,Dat betekent dat we alle buitenlanders welkom heten'', leggen de bedenkers uit. Tweede gebaar: twee duimen de lucht in steken, armen strekken en ' jia you !' schreeuwen (hup, hup!). Motivering: ,,Dit laat zien dat mensen van de hele wereld bijeen zijn onder de olympische vlag.'' Derde kreet is simpelweg 'China!', voorafgegaan door twee keer klappen. Als vierde is goedgekeurd: armen gestrekt, handen gebald in een vuist en weer ' jia you !' roepen.
Hoe valt zoiets in goede banen t eleiden? Nou, er zijn 448 officiele cheerleaders aangesteld die tijdens de spelen het publiek in de stadions zullen leiden in het uitroepen van die vier officele kreten. Of er ook opgetreden wordt tegen mensen met afwijkend juichgedrag werd niet meegedeeld….
Ik ben dus zwaar benieuwd hoe dat gaat uitpakken daar in Beijing. Het fascineert me! Wij Nederlanders hebben het niet zo op dat collectief voorgeschreven gedrag. Sterker nog, we gaan er vrijwel collectief prat op dat we er allergisch voor zijn!
dinsdag 20 mei 2008
Waar ter Wereld is de Klokketoren-rotonde???
Dit waargebeurde verhaal speelde zich af in de eerste week dat ik mij hier in Al Ain bevond en het geeft duidelijk aan dat het kennen van de geschiedenis inzicht geeft in vele mysteries.
Dit is wat er gebeurde: miniem onderdeel van mijn taken hier is het legen van de postbus. Die bevindt zich op het postkantoor van Al Ain. Paul had me de dag na aankomst door Al Ain gesjeest en ook het postkantoor aangewezen, maar ja.... ik kon dus niet alles onthouden. Gewapend met een plattegrond van de stad stapte ik mijn auto in, bovendien voorzien van de mondelinge toevoeging dat het postkantoor "vlakbij de Clock-tower Roundabout" (Klokketoren-rotonde) staat. Nou, dat leek me dus een peuleschilletje.... twee dagen later had ik het postkantoor nog niet gevonden! Keek ik scheel, was ik blind, hield ik de kaart op z'n kop?
Ik kon die hele klokketoren-rotonde met geen mogelijkheid vinden! laat staan het postkantoor. Visioenen van een uitpuilende postbus bezorgde me een slapeloze nacht (dicherlijke vrijheid...) en de voldende morgen besloot ik 'vrouws genoeg te zijn en het gewoon te vragen! Er ging een wereld voor mij open: De Klokketoren-rotonde blijkt helemaal geen rotonde te zijn!!! Maar een zeer groot kruispunt met verkeerslichten waar ik dus inderdaad wel 10 keer over gereden ben. Ja, vertelde men mij, vroeger was het wel een rotonde en stond er een klokketoren in het midden. Nu is het dus een joekel van een kruispuint met een (toegegeven:enorme) klok aan 1 van de zijkanten van het kruispunt. Men blijft het in de volksmond dus stug de klokketoren-rotonde noemen. Daar komt nog bij, dat het envelopje op de plattegrond (wat de lokatie van het postkantoor diende aan te geven) echt wel aan de verkeerde kant van de weg geplakt zat. Ja, verklaarde men mij: dat komt omdat het postkantoor vroeger aan de andere kant van de weg stond. Dit is het nieuwe postkantoor!
Geweldig! Alles is me nu volkomen duidelijk en de postbus wordt trouw door mij geleegd.
Dit is wat er gebeurde: miniem onderdeel van mijn taken hier is het legen van de postbus. Die bevindt zich op het postkantoor van Al Ain. Paul had me de dag na aankomst door Al Ain gesjeest en ook het postkantoor aangewezen, maar ja.... ik kon dus niet alles onthouden. Gewapend met een plattegrond van de stad stapte ik mijn auto in, bovendien voorzien van de mondelinge toevoeging dat het postkantoor "vlakbij de Clock-tower Roundabout" (Klokketoren-rotonde) staat. Nou, dat leek me dus een peuleschilletje.... twee dagen later had ik het postkantoor nog niet gevonden! Keek ik scheel, was ik blind, hield ik de kaart op z'n kop?
Ik kon die hele klokketoren-rotonde met geen mogelijkheid vinden! laat staan het postkantoor. Visioenen van een uitpuilende postbus bezorgde me een slapeloze nacht (dicherlijke vrijheid...) en de voldende morgen besloot ik 'vrouws genoeg te zijn en het gewoon te vragen! Er ging een wereld voor mij open: De Klokketoren-rotonde blijkt helemaal geen rotonde te zijn!!! Maar een zeer groot kruispunt met verkeerslichten waar ik dus inderdaad wel 10 keer over gereden ben. Ja, vertelde men mij, vroeger was het wel een rotonde en stond er een klokketoren in het midden. Nu is het dus een joekel van een kruispuint met een (toegegeven:enorme) klok aan 1 van de zijkanten van het kruispunt. Men blijft het in de volksmond dus stug de klokketoren-rotonde noemen. Daar komt nog bij, dat het envelopje op de plattegrond (wat de lokatie van het postkantoor diende aan te geven) echt wel aan de verkeerde kant van de weg geplakt zat. Ja, verklaarde men mij: dat komt omdat het postkantoor vroeger aan de andere kant van de weg stond. Dit is het nieuwe postkantoor!
Geweldig! Alles is me nu volkomen duidelijk en de postbus wordt trouw door mij geleegd.
maandag 19 mei 2008
Let it Rain
Vorige week regende het hier in de Verenigde Arabisch Emiraten! Dat is absoluut iets om over naar huis te schrijven, want normaal gesproken regent het hier maar een paar keer per jaar maar zeker niet in Mei!
Hier in Al Ain vielen maar een paar spetters: mijn stoffige auto zag eruit alsof ie de pokken had - Keetje Stippel.
Maar in Dubai zorgde het onweer en de neerslag voor nogal wat chaos en overlast.
Wat wil nu het geval: die buien waren kunstmatig veroorzaakt! Jawel, de techniek staat voor niets. De regering heeft toegegeven dat ze aan het experimenteren zijn met "wolken bezaaien". Het precieze weet ik er niet van, maar zodra er een wolken front is vliegen ze er met vliegtuigen doorheen en 'zaaien' waterdeeltjes in de hoop dat de boel dus naar beneden komt vallen op deze dorre, droge grond. (Vergeef mij de absoluut onwetenschappelijke beschrijving)
Het zette me wel aan het denken... Eigenlijk kun je het Gebed vergelijken met "wolken bezaaien": want als Gods Geest eraan komt (een wolkenfront)dan kun je daar jou gebeden aan toevoegen en dan daalt de zegen neer! Het zal ongetwijfeld voor chaos en overlast zorgen, maar dat is maar tijdelijk met het oog op de eeuwigheid.(Zoals een Arabisch spreekwoord zegt: enkel zonneschijn maakt een woestijn)
Dus als je echt iets goeds en positiefs wilt doen voor de mensen in deze regio, wat van eeuwige waarde zal zijn: als je een wolkenfront van de Schepper in je hart voelt aankomen, voeg er dan jouw gebeden aan toe voor deze regio! Let it Rain!
(foto: Gulf News)
woensdag 16 april 2008
Schoonheidswedstrijd voor Kamelen
Hier in het Arabisch Schiereiland kennen ze geen Miss World of andere schoonheids wedstrijden voor vrouwen. Dat is natuurlijk omdat dat indruist tegen de overheersende religieuze normen en waarden in deze regio.
Wat ze hier daarentegen wel hebben is een schoonheidswedstrijd voor kamelen! En dat die serieus genomen moet worden kun je zien aan het prijzengeld: er viel een totaal aan ruim 6 miljoen Euro te winnen plus 99 pick-up trucks.
Kameel-eigenaren reisden met hun kundes van heinde en ver door de woestijnen om deel te kunnen nemen.
Nu noemen ze hier de drommedarissen waarover ik het heb Camels, kamelen, en ik heb inmiddels geleerd dat er 2 types volbloed drommedaris zijn: de Asayel en de Majahim. De Asayel is licht van kleur en de Majahim hebben een donkere huid en komen het meest voor hier in de Golf regio.
Ik heb nog nagevraagd hoe zo'n schoonheidswedstrijd voor kamelen gehouden wordt en het blijkt dat ze niet in een badpak hoeven rond te lopen! Dus de partij voor de Dieren hoeft zich hier verder niet druk over te maken.
zondag 13 april 2008
Vlekkeloos
En ja hoor: het is allemaal vlekkeloos verlopen - hoewel het dus wel sneeuwde die dag en ik voor de zekerheid toch maar een treintje vroeger genomen heb...waardoor ik drie uur vantevoren al op Schiphol was want de treinen die ik moest hebben reden op tijd!
Ik kon ook meteen inchecken en was in no time door de douane - tijd zat om even het gratis internet te proberen en mijn ouders een mailtje te sturen.
In Istanbul voornamelijk mensen zitten kijken en Sudokus gedaan, want daar was het gewoon een kwestie van wachten op mijn volgende vlucht.
In Dubai was ik binnen 45 minuten buiten! Da's een record, want meestal staan daar hele volkstammen te wachten voor de immigratie loketten maar nu viel het dus reuze mee en kon ik zonder vragen doorlopen.
Ik werd opgepikt door een bekende en terwijl we Dubai uitreden steeg er in de richting van Al Qooz een enorme zwarte rookwolk op - achteraf hoorde ik dat er die morgen dus een illegale opslagplaats van vuurwerk was ontploft - gelukkig niet in een woonwijk!
Nu ben ik hier inmiddels alweer 2 weken en begin een beetje te wennen. Het weer is hier heerlijk: 35-37 graden, behalve als het waait (en dat doet het nogal eens) want dan stuift het zand en stof alle kanten op.
Ik ontmoet een hoop nieuwe mensen, maar voel me af en toe wel behoorlijk alleen. Vooral 's avonds als ik alleen ben in het grote stille huis. Ik ben niet gewend om rond te dwalen in zoveel vierkante meters zonder tegen -tig mensen aan te lopen :-)
Maar ik geniet eigenlijk ook wel van de stilte en rust!
Gisteren was ik aan het winkelen in de Megamart bij mij op de hoek en wat lag daar in de schappen???? Kanjers! Je weet wel: stroopwafels! Ze zijn wel schreeuwend duur dus als rechtgeaard Nederlander geef ik daar mijn goeie geld niet aan uit - dan koop ik liever een paar kip-shoarma's voor anderhalve Euro per stuk. (Die zijn overigens niet te vergelijken met de shoarma's in Nederland - ze zijn hier veel lekkerder!)
Ik kon ook meteen inchecken en was in no time door de douane - tijd zat om even het gratis internet te proberen en mijn ouders een mailtje te sturen.
In Istanbul voornamelijk mensen zitten kijken en Sudokus gedaan, want daar was het gewoon een kwestie van wachten op mijn volgende vlucht.
In Dubai was ik binnen 45 minuten buiten! Da's een record, want meestal staan daar hele volkstammen te wachten voor de immigratie loketten maar nu viel het dus reuze mee en kon ik zonder vragen doorlopen.
Ik werd opgepikt door een bekende en terwijl we Dubai uitreden steeg er in de richting van Al Qooz een enorme zwarte rookwolk op - achteraf hoorde ik dat er die morgen dus een illegale opslagplaats van vuurwerk was ontploft - gelukkig niet in een woonwijk!
Nu ben ik hier inmiddels alweer 2 weken en begin een beetje te wennen. Het weer is hier heerlijk: 35-37 graden, behalve als het waait (en dat doet het nogal eens) want dan stuift het zand en stof alle kanten op.
Ik ontmoet een hoop nieuwe mensen, maar voel me af en toe wel behoorlijk alleen. Vooral 's avonds als ik alleen ben in het grote stille huis. Ik ben niet gewend om rond te dwalen in zoveel vierkante meters zonder tegen -tig mensen aan te lopen :-)
Maar ik geniet eigenlijk ook wel van de stilte en rust!
Gisteren was ik aan het winkelen in de Megamart bij mij op de hoek en wat lag daar in de schappen???? Kanjers! Je weet wel: stroopwafels! Ze zijn wel schreeuwend duur dus als rechtgeaard Nederlander geef ik daar mijn goeie geld niet aan uit - dan koop ik liever een paar kip-shoarma's voor anderhalve Euro per stuk. (Die zijn overigens niet te vergelijken met de shoarma's in Nederland - ze zijn hier veel lekkerder!)
Abonneren op:
Posts (Atom)
